Mój znajomy powtarza, że jest spakowany i gdy poczuje, że wojna wisi na włosku, natychmiast wyjeżdża z tego kraju. W kontekście rosyjsko-białoruskich manewrów tuż przy tzw. przesmyku suwalskim oraz zestrzelenia moskiewskich dronów zapytałem, czy to już jest ten moment…
W 1939 roku wielu Polaków spodziewało się wojny, zwłaszcza politycy i wojskowi, choć propaganda sanacyjna uspokajała nastroje, mówiąc o sojuszach. A gros obywateli II Rzeczpospolitej wierzył, że żadnym najeźdźcom nie oddamy ani piędzi ziemi, ani guzika od munduru.
Potęga nie była potęgą, sojusze nie były prawdziwe, bo nikt nie zamierzał ginąć za jakiś Gdańsk… A za Suwałki? Czy Amerykanów, Portugalczyków, Hiszpanów obejdzie to, co dzieje się gdzieś tam za Odrą i Wisłą. Wagę gwarancji Brytyjczyków i Francuzów znamy, a Niemcy od wieków mają kompleks imperialnej Rosji. W 1939 Hitler testował przy pomocy prowokacji Europę, zbudował team, jeśli nawet nie sojuszników, to cichych wielbicieli.
A co z guzikami polskich żołnierzy? Owszem, pewnie większość korzysta już z zamków błyskawicznych i rzepów, ale efekt modernizacji sił zbrojnych zdaje się być podobny do tego w 1939 roku. Za późno, za mało, a dziś jeszcze możemy dodać bez głowy.
A politycy? Ostatnie lata, miesiące II Rzeczpospolitej to walka o stołki i kompetencje. Niby wszyscy mówili o zagrożeniu i potrzebie jedności, ale jakoś im to nie wychodziło, a polityczna dyskusja koncentrowała się na osobistych wycieczkach i animozjach oraz leczeniu kompleksów.
Wiem, brzmi to defetystycznie i zapewne wkrótce taki sposób myślenia będzie równoznaczny ze zdradą, tak jak zdradą będzie wyjazd z kraju. Bo przecież polska krew nie powinna uchodzić z ojczyzny, tylko zostać za nią przelana. A zresztą, teraz wszystko mamy przecież lepsze, solidniejsze, a przede wszystkim jesteśmy mądrzejsi o lekcje wynikające z przeszłości.
Taaak?
