Film „Dom dobry” pojawił się na początku listopada i od razu zrobił furorę w kinach. Reakcje? Skrajne. Jedni zachwyceni odwagą i bezkompromisowością reżysera, inni mówią, że przesadzono, że jest zbyt mocny, kontrowersyjny, momentami wręcz ocierający się o styl Vegi. Jedno jest pewne – nikt nie jest w stanie przygotować się na to, co zobaczy w środku.
W porównaniu z wcześniejszymi filmami Wojciecha Smarzowskiego „Dom dobry” jest najbardziej bezpośredni i bezlitosny. Uderza w codzienną, fizyczną i psychiczną przemoc, której doświadczają zwykli ludzie, często za zamkniętymi drzwiami. Nie ma tu dystansu ani komentarza z boku – wszystko dzieje się tu i teraz, w brutalnym rytmie życia, które nie pozwala odwrócić wzroku. To nie tylko historia, lecz bezlitosne lustro.
Jest w nim odwaga. Odwaga aktorów, którzy pokazują prawdę bez upiększeń. I jest tam coś jeszcze – odwaga tych, którzy na co dzień niosą niewidzialny ciężar, boją się odezwać, krzyczą w ciszy… Ten film ich słyszy. Ten film ich widzi.
Patrząc na ekran, czułam, jak każda scena wnika głębiej, niż się spodziewałam. Każdy moment strachu, bezradności, gniewu – jakby ktoś wyjął najgłębszy ból i położył go przed wszystkimi. Ale też krzyk: Smarzowskiego, który mówi na głos to, co inni chowają. I krzyk kobiet, które na co dzień milczą, boją się, że nikt nie uwierzy, że nikt nie pomoże, że każdy dowód, każda próba, każdy ruch może obrócić się przeciw nim.
„Dom dobry” nie znika wraz z napisami. Każdy cios, każdy krzyk zostaje w człowieku – w głowie, w ciele, w oddechu. To film, który zmusza do spojrzenia w twarz prawdzie, której często wolimy nie widzieć. To wezwanie, by mówić, patrzeć i reagować. Cisza może niszczyć, a czasem wystarczy, że ktoś wreszcie zobaczy i usłyszy. Ten film zaczyna rozmowę, którą powinniśmy toczyć w naszych domach, szkołach, miejscach pracy – o tym, że przemoc nie jest tematem do przemilczenia.
Za ten głośny krzyk i odwagę – dziękuję.
