Podopieczni Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marii Konopnickiej w Międzyrzeczu zyskali nowe, bezpieczne i komfortowe auto ze środków PFRON.
Usługi dla niepełnosprawnych mają wychodzić poza mury ośrodków, dlatego coraz częściej organizowane są wyjazdy. I tu pojawia się problem, trzeba czymś dojechać. A mowa tu o pojeździe przystosowanym do potrzeb takich osób.
Teraz będzie sprawniej i bezpieczniej. 9-osobowy samochód przystosowany do przewozu osób z niepełnosprawnościami. To ważne wsparcie, które realnie przełoży się na lepszą organizację codziennych zajęć, terapii i aktywności poza terenem placówki.
Pomocne środki
Koszt zakupu pojazdu wyniósł ponad 221 tysięcy złotych, z czego 151 tysięcy złotych pochodziło z dofinansowania Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Nowy bus będzie wykorzystywany do przewozu osób z niepełnosprawnościami na terenie Powiatu Międzyrzeckiego, a także podczas dalszych wyjazdów. Na wydarzenia integracyjne, zajęcia specjalistyczne czy wycieczki wspierające rozwój społeczny i samodzielność uczniów.
Dofinansowanie było możliwe dzięki Programowi Wyrównywania Różnic Między Regionami III oraz umowie zawartej przez Oddział PFRON w Zielonej Górze z Powiatem Międzyrzeckim.
Kluczyki do nowego samochodu przekazała dyrektor Oddziału Lubuskiego PFRON Elżbieta Miernik-Krukurka na ręce dyrektor SOSW Arlety Stacheckiej. W wydarzeniu, obok uczniów ośrodka, uczestniczyli również przedstawiciele powiatu międzyrzeckiego.
– Dla naszych uczniów taki samochód to nie tylko transport. To większe poczucie bezpieczeństwa, wygoda i możliwość częstszych wyjazdów, które budują samodzielność i otwartość na świat – podkreśliła dyrektor SOSW Arleta Stachecka.
O znaczeniu inwestycji mówiła również przedstawicielka PFRON: – Każde takie wsparcie to realna zmiana w codziennym funkcjonowaniu osób z niepełnosprawnościami. Cieszymy się, że dzięki współpracy z samorządem w Międzyrzeczu możemy pomagać w tak konkretny i potrzebny sposób – zaznaczyła Elżbieta Miernik-Krukurka.
Nowy samochód to kolejny przykład tego, jak dobrze zaplanowane działania i współpraca instytucji mogą przekładać się na poprawę jakości życia osób z niepełnosprawnościami, nie w teorii, a w codzienności.
