Lubuska gospodarka wchodzi w 2026 rok z mieszanką ostrożnego optymizmu i twardych wyzwań.
Dane zaprezentowane podczas Gospodarczej Inauguracji Roku w Gorzowie Wlkp. pokazują region niewielki skalą – 966 tys. mieszkańców, 2,6 proc. ludności kraju i 2,1 proc. krajowego PKB – ale coraz wyraźniej zaznaczający swoją obecność w przemysłowej układance Polski.
Na pierwszy rzut oka wskaźniki są stabilne. Bezrobocie na poziomie 5,7 proc. – dokładnie tyle, ile średnia krajowa – nie budzi niepokoju. Problemem nie jest dziś brak pracy, lecz brak pracowników. Region przygraniczny przegrywa konkurencję płacową z Niemcami, a przy strukturze, w której większość firm to mikroprzedsiębiorstwa, każda utrata doświadczonego pracownika boli podwójnie.
Jednocześnie przemysł trzyma się mocno. Wzrost na poziomie 3 proc. w 2025 roku wpisuje się w krajową średnią, ale już budownictwo wystrzeliło – imponujące 31,5 proc. wzrostu przy 4,2 proc. w skali kraju to wynik, który trudno zignorować. Oddane 5 tys. mieszkań i wysoka dynamika inwestycji pokazują, że kapitał zaczyna wierzyć w region.
Cieniem na tym obrazie są jednak wynagrodzenia. Płaca w przemyśle – 8 106 zł wobec 8 856 zł średnio w kraju, a w budownictwie 7 397 zł przy 8 564 zł ogólnopolskiej średniej – pokazują, że Lubuskie wciąż goni. Niższe płace oznaczają słabszą siłę przyciągania kadr i mniejszą odporność na migrację zarobkową. Sprzedaż na zatrudnionego w przemyśle także wskazuje, że produktywność wymaga dalszego wzmocnienia.
Nadzieją jest nowa fala inwestycji. 14-miliardowy projekt zbrojeniowy w Gorzowie może stać się dla regionu tym, czym przed laty był Stilon – rdzeniem przemysłowego ekosystemu i impulsem do budowy lokalnych łańcuchów dostaw. Jeśli do tego dołożymy środki z KPO i funduszy unijnych 2021–2027, transformację energetyczną oraz coraz śmielsze wdrażanie cyfryzacji i sztucznej inteligencji, Lubuskie ma realną szansę na jakościowy skok.
Warunek jest jeden: przejście od gospodarki mikrofirm do silniejszych podmiotów średnich i dużych, zdolnych do eksportu i innowacji.
