Kolejne popisy amerykańskiego prezydenta na różnych polach – w działaniach, gestach i słowach – coraz mocniej stawiają w mojej głowie pytanie: kiedy polska prawica w końcu zmądrzeje i przestanie bezgranicznie wspierać prymitywnego, zakochanego w sobie szaleńca, który stanął na czele najpotężniejszego kraju świata? Co musi się jeszcze wydarzyć, co Trump musi powiedzieć lub zrobić, żeby w środowisku tym zaszła refleksja, a wraz z nią zmiana retoryki wobec prezydenta USA i jego administracji?
O ironio! Uległość, wiernopoddańczość i rozmawianie z Amerykanami na kolanach – to domena tych, którzy od lat zarzucają Tuskowi proniemieckość. Co jeszcze gorsze, wielokrotnie ten serwilizm jest jawnie sprzeczny z polskim interesem. Administracja Trumpa tak jawnie podporządkowała sobie polityków PiS i środowisko prezydenta, że chciała ingerować w to, kto ma być marszałkiem polskiego sejmu, a nawet naciskać w sprawie zawetowania ustawy o programie SAFE…
Ciekawe, jak ci, którzy niedawno skandowali „Donald Trump” w polskim parlamencie spoglądają na międzynarodowe „sukcesy” amerykańskiego prezydenta i ich konsekwencje? Czy w identyczny sposób wiwatują, gdy konflikt wywołany przez Trumpa uderza w kieszenie Polaków?
Stopniowe oddawanie Ukrainy w ręce Rosji, wywołanie wspólnie z Izraelem bezsensownej i wielce kosztownej wojny w Zatoce Perskiej, do tego wtargnięcie amerykańskiej jednostki specjalnej na terytorium Wenezueli i porwanie jej prezydenta. Na deser zakusy dotyczące chociażby Kuby, a wcześniej próby podporzadkowania sobie Grenlandii. Ładny zestaw.
Pokojowy Nobel – od razu, tu i teraz. Należy się.
