Zgasł już znicz olimpijski, który przyświecał zmaganiom sportowców na igrzyskach w Mediolanie. Ale trudno będzie komuś choćby przyćmić blask wyczynu Johannesa Klaebo.
Sześć złotych medali w dwa tygodnie – czapki z głów, zwłaszcza te narciarskie. Norweg przeszedł do historii, to oczywiste. Wjechał także na czoło klasyfikacji medalowej wszech czasów igrzysk zimowych. Ma 11 złotych medali, to o trzy więcej niż Marit Bjoergen, Ole Einar Bjoerndalen i Bjoern Daehlie. Pływaka Michaela Phelpsa z 23 złotymi krążkami pewnie nie dogoni, ale to już inna bajka – letnia.
Polacy wrócili z Włoch z czterema medalami: trzema srebrnymi i brązowym. Trzy krążki wyskakał Kacper Tomasiak (jeden wspólnie z Pawłem Wąskiem), czwarty dołożył panczenista Władimir Siemirunnij. Z tym dorobkiem Biało-Czerwoni (z domieszką niebieskiego) uplasowali się na 21. pozycji – między Brazylią i Kazachstanem a Nową Zelandią. Czy to nasze miejsce w olimpijskich sportach zimowych? To pytanie pozostawię bez odpowiedzi. Podobnie jak to, co sądzę o wschodnim zaciągu do reprezentacji Polski. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy komentatorzy z jednej strony pieją z zachwytu po występach rosyjskich łyżwiarzy w biało-czerwonych barwach, a z drugiej mówią, że nie mają zamiaru przejmować się kłopotami narciarzy z Rosji czy Białorusi, startującymi pod neutralną flagą…
Lubuszanom pozostaje cieszyć się z szóstej lokaty Nikoli Domowicz i Dominiki Piwkowskiej. Saneczkarki z Nowin Wielkich narobiły sporo olimpijskiego szumu – i sportowego, i medialnego. Ciekawe, jak długo pozostanie to w pamięci działaczy i kibiców, bo jeden z komentatorów już przy okazji ceremonii zakończenia igrzysk pomylił nazwisko Dominiki…
I na koniec – nie kupuję skialpinizmu, czyli dyscypliny, która zadebiutowała w Mediolanie. Mam wrażenie, że w konkurencji, którą oglądałem, wygrywali zawodnicy, którzy najszybciej odpinali i przypinali narty, tudzież zdejmowali foki.
