ONZ przyjęło rezolucję uznającą transatlantycki handel niewolnikami i niewolnictwo Afrykanów za „najpoważniejszą zbrodnię przeciwko ludzkości” i wzywającą do reparacji. Przeciw zagłosowały USA, Izrael i Argentyna. Europa w większości się wstrzymała. Najuczciwsi okazali się Amerykanie. USA nie uznają reparacji za krzywdy, które „nie były nielegalne w świetle prawa międzynarodowego w czasie, gdy miały miejsce”. Czyli gdyby ktoś zgodnie z obowiązującym prawem bił ludzi żelazem, wyrzucał za burtę na środku oceanu, sprzedawał dzieci i przewoził tysiące ludzi jak bydło, to mamy uznać, że widocznie taki był klimat epoki. To Amerykanie.
A dlaczego Izrael? No nie, przecież palma pierwszeństwa należy się zawsze Holocaustowi. Hierarchia cierpienia.
Europa jak zwykle chciała wyjść na przyzwoitą, nie robiąc nic przyzwoitego. Bo tak chętnie nauczające i tak bardzo wrażliwe europejskie państwa również mają sporo brudu za paznokciami. Kontynent ma problem nie z tym, że przez stulecia robił z ludzi towar, tylko z tym, jak to później sklasyfikować. Brytyjczycy mają Indie i obozy w Kenii. Belgowie z Kongo, Niemcy Namibią, Francuzi Algierią, Hiszpanie i Portugalczycy połową świata, a Holendrzy jak zwykle pewnie chcieliby najpierw sprawdzić księgi handlowe i przeprowadzić kalkulację. Europa boi się, że ktoś i jej też może wystawić rachunek.
A Polska? Nie chcemy nikogo urazić, a i sami mamy głębokie doświadczenie pracy przymusowej, wyzysku i upokorzenia. Pańszczyzna nie była przecież sielskim obrazkiem z cepeliowskiej pocztówki. A i później przez dekady eksportowaliśmy ten sam model w wersji nowoczesnej, taniej siły roboczej.
Ta rezolucja nie pozwala już schować się za wygodnym europejskim kłamstwem, że kolonializm i niewolnictwo to odległa i egzotyczna historia, która nie ma nic wspólnego z dzisiejszym dobrobytem i globalnym układem sił. Zachód nadal będzie opowiadał światu o prawach człowieka. Nadal będzie urządzał konferencje, publikował raporty, wygłaszał wzruszające przemówienia i strofował innych za brak empatii. Pod warunkiem: że nikt nie zapyta, ile z tej dzisiejszej wrażliwości zostało sfinansowane z batów i ludzkiego mięsa.
